'Wat we nodig hebben zijn mensen zonder vrees!' zo verwoordde Helen Parkhurst haar benadering van kinderen heel treffend. Kinderen moeten onbevreesd de wereld in. Ze moeten beslissingen durven en

leren nemen en hun verantwoordelijkheden niet ontlopen. En ze moeten onder woorden kunnen brengen waarom ze tot bepaalde keuzes zijn gekomen.

 

Helen Parkhurst (1887-1973) was de grondlegster van het daltononderwijs. Zij werkte in 1904 aan een eenmansschooltje en kreeg daarbij te maken met 40 leerlingen in een klas, verdeeld over acht leerjaren. Ze overlegde met de kinderen wat hun verantwoordelijkheid zou kunnen en moeten zijn en welke de rol van haar zelf in de klas was. Een en ander werd vastgelegd in een soort contract; de kinderen beloofden dat ze zouden werken aan hun taak en die binnen de gestelde tijd af zouden hebben.

 

Jaren later, in 1919, ging Helen Parkhurst werken in het plaatsje Dalton (Massachusetts). Uiteraard nam ze haar gedachten en ideeën mee. Haar uitgangspunten waren, en zijn bij Daltonscholen nog steeds, gebaseerd op:

 

Deze drie uitgangspunten hebben als doel om het leer- en leefklimaat op elkaar af te stemmen. Zij prikkelen ons om het onderwijs zo vorm te geven, dat alle kinderen en leerkrachten zich daar prettig bij voelen.

 

Kort door de bocht geredeneerd zou je kunnen zeggen dat de kinderen in de ‘gewone’ school niet veel vrijheid hadden/hebben. Meester of juf legde/legt uit en daarna gingen/gaan alle kinderen aan het werk. In het Daltononderwijs proberen we de verantwoordelijkheid voor de taken die moeten worden gemaakt te delen met de kinderen. Uiteraard gelden er afspraken en regels, maar daarbinnen hebben de kinderen vrijheid om te kiezen: wat doe ik eerst en waar doe ik dat? En doe ik dat alleen of doe ik het samen? Want kinderen kunnen steeds een beroep doen op de meester of juf of soms op een medeleerling als er hulp nodig is. Natuurlijk wordt deze verantwoordelijkheid in de loop van de jaren vanaf het nulpunt steeds meer opgebouwd tot zo optimaal mogelijk functioneren in groep 8.

 

Het beginsel van zelfstandigheid sluit nauw aan bij het principe, dat kinderen van nature best zelf actief willen zijn met het zoeken naar oplossingen voor problemen. Een meester of juf, die het probleem al uitvoerig voorgekauwd heeft en daarna vraagt om de stof zelf (nog) eens te herhalen en op te schrijven, is niet echt boeiend bezig. Bij het Daltononderwijs leiden groepsinstructies vaak de nieuwe leerstof in. Het probleem wordt afgebakend en de richting van mogelijke oplossingen wordt aangegeven, waarna de kinderen in taakuren zelfstandig aan de slag gaan met hun dag-, halve week- of weektaak.

 

Bij dit basisprincipe van het Daltononderwijs wordt door veel mensen af en toe de wenkbrauwen gefronst. ‘Maar dan kijken de kinderen toch bij elkaar af en zeggen ze elkaar alles toch voor?!’, is een veel gehoorde opmerking. Helen Parkhurst legde het accent op het samenwerken in plaats van op samen werken. Het principe heeft te maken met de levensechtheid van het onderwijs. In het dagelijkse leven is samenwerken toch ook een onmisbare werkvorm. En dan is het toch logisch daar op school al mee te beginnen?! Uit onderzoek is ook gebleken, dat kinderen veel van elkaar kunnen leren. Ze vullen elkaar aan en helpen elkaar op basis van hun sterke en zwakke punten.

 

Daltononderwijs mag zich verheugen in een grote belangstelling en groeit de laatste jaren sterk! De website van de Nederlandse Dalton Vereniging geeft u heel veel goede en heldere informatie:

 

www.dalton.nl

 

Onze school mag al sinds 1997 het predicaat Daltonschool voeren. Dit kwaliteitskeurmerk is steeds voor (rond de) vijf jaar geldig. Logisch, want bij de Daltonvereniging staat voorop dat Daltonscholen voortdurend werken aan hun ontwikkeling. In juni 2010 heeft een speciale visitatiecommissie van de Nederlandse Daltonvereniging ons daltononderwijs opnieuw beoordeeld en men constateerde dat de daltonkenmerken heel goed tot uiting komen in ons onderwijs. Daar waren we best trost op en we hopen tot in lengte van jaren een goede daltonschool te blijven.